هر کوششی برای تازش به گیتیگرایان از پایه نشانگر پذیرش این است که سرپرستان دین تنها با پشت‌گرمی گزینش کسانه، ویژگانی و آزادکامی مردم، نمی‌توانند نگرش مردم را به سوی خود کشانند. این پدیده می‌تواند نیک درست باشد، ولی پذیرش آن برای دین‌مداران ویرانگر است، هر چند آشکار است که هنوز هم رهبران دینیِ دشمن گیتیگرایی این نکته را درننگریسته اند. آن‌ها، به انگیزه‌هایی، از دریافت این نکته سر باز می‌زنند که دینی که با پشتیبانی یا واداری فراگیر به مردم بارشود بی‌ارزش است. اگر آن‌ها به راستی باورمند باشند که زور و واداری تنها راه ماندگاری دین است، آن‌گاه پذیرفته‌اند که خود دین بی‌ارزش است و این جُستار، نگرش گیتیگرایان را می‌هاید که برای رسیدن به خوشبختی همگانی، دین هیچ بایستگی ندارد.